ในที่สุด วันนี้ก็มาถึง

วันที่หรีดลงสนามจิงพร้อมกะแสตน

ภาพตอนนั้นยังจำได้แม่น

 

ก่อนลงสนามเราตื่นเต้นมากมายเรยอ่า..

มีคนให้กำลังใจเรามากมาย

รู้สึกกดดัน

พอเต้นไปเต้นมา เหงื่อท่วมตัวเรย

รู้สึกว่าเพลงมานเร็วกว่าปกติ

ก็แสตนมานคึกนี่

มานไม่สงสารหรีดบ้าง

 

แร่วพอถึงเวลาประกาศผล

เราได้ที่ 2 โคดดีจัยเรยอะ

แสตนก็ได้ที่ 2 โห่ยเราทำได้แระ

ภาคคอมไม่เคยขนะภาคอุต

แต่วันนี้ เราทำได้

โคดดีจัยมากมาย

...

 

มานเปนความทรงจำที่ดีมาก

กีฬาสีครั้งนี้เราได้อารัยมามากกว่าคำว่า ชัยชนะ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

นานมากเรยเนอะ ... ม่ะค่อยได้อัพสเปสเรย..

มัวแต่ไปอัพเจ้า hi5 อยู่...

เพื่อนๆ ที่เข้ามาแวะสเปสนี้ก็แวะไปที่

http://sodamiza4.hi5.com
บ้างน่ะ ...แฮะๆ ลองหาอารัยใหม่ๆทำกาน

 

ตอนนี้เกรดออกมาแล้ว ..

หลายๆคนเคียส หลายๆคนก็หายห่วงไปเปราะนึง

เราเองก็โล่งอกที่ออกมาได้พอใช้

ก็โอเค แต่ถ้าเราขยันกว่านี้

มานก็คงดีกว่านี้เนอะ ..

 

ใกล้จาแข่งกีฬาสีอีกแระ ...

กิจกรรมใหญ่ครั้งนี้

ดูจาพาให้ทุกคนเหนื่อยไปตามๆ กันเรย

ม่ะเหนจามีใครได้นั่งสบายๆเรย

เราเองก็ต้องซ้อมหรีดทุกๆคืน

เอวจาหักอยู่แระ ..

 

ความจิงไม่ดีมีคุณสมบัติที่ดีพอเปนหรีดได้หรอก

แต่บังเอิญ .. ไม่มีใครแล้ว

ก็เรยได้เรา ... ซวยที่เราอ่ะจิ

 

ตอนนี้เรื่องความรักก็ลุ่มๆดอนๆเหมือนเดิม

มีคนใหม่ๆเข้ามาบ้าง

แต่ก็ไม่เคยเลิกกะคนเก่าได้สักที

น่ะ ... ก็รักส่ะมากมายนี่ จาเลิกง่ายๆได้ไง

แต่คนที่มาทีหลัง .. แล้วเราแอบไปให้ความหวังเนี่ย

เราม่ะได้มองคนเหล่านี้เปนของเล่นเรยน๊า..

เรารู้สึกดีด้วยจิงๆ ไม่ได้น่าม่อใส่

แต่เราก็คงจาเปลี่ยนใจไปรักเค้าเหล่านั้นไม่ได้จิงๆ...

 

เวลาจาเปนเครื่องพิสูจน์ทุกอย่าง...